Zmarł Prof. Zbigniew Orłowski

10 Czerwca 2019

Prof. dr hab. med. Zbigniew ORŁOWSKI

Urodził się 21 III 1925 r. w Wilnie, tam w 1941 r. uzyskał świadectwo dojrzałości. W czasie okupacji niemieckiej pracował przez dwa lata w wojskowych warsztatach samochodowych. W Armii Krajowej był od początku 1943 r., latem 1944 r. brał udział w ramach „Burzy" w akcji „Ostra Brama" na Wileńszczyźnie. Represjonowany przez komunistyczne władze sowieckie, w końcu lipca 1944 r. wywieziony w głąb ZSRR do łagrów na wyrąb lasu. Przebył chorobę głodową. Na początku marca 1945 uciekł z obozu i po trzech miesiącach przedostał się do Łodzi. Tu natychmiast rozpoczął studia lekarskie, najpierw na Uniwersytecie Łódzkim, później na Akademii Medycznej. Dyplom lekarza z odznaczeniem uzyskał w grudniu 1951 r. Na pierwszych latach studiów brał udział w organizacji Pomocy Lekarskiej dla Młodzieży Akademickiej (PALMA). Wraz z III rokiem studiów zaczął pracować jako wolontariusz w III Klinice Chorób Wewnętrznych (kierownik: prof. Wacław Markert) będąc jednocześnie zatrudniony na godzinach zleconych w Zakładzie Chemii Ogólnej i Fizjologicznej(kierownik: prof. Antoni Dmochowski). W 1950 r. uzyskał etat młodszego asystenta kontraktowego w klinice Prof. Markerta. Na początku 1951 r. za działalność w czasie wojny w AK zwolniony z tej pracy decyzją rektorską lecz przyczyny oficjalnie nie podano. Przez rok utrzymywał się z krwiodawstwa ipracy w Poradni Sportowo-Lekarskiej. Od lutego 1952 r. otrzymał etat asystenta w II Klinice Chorób Wewnętrznych — na interwencję jej szefa, prof., Jerzego Jakubowskiego. W latach 1961/62 był stypendystą Washington University w St. Louis — USA, gdzie pracował w Oddziale Nefrologii (kierownik: prof. Neal S. Bricker). Pracę doktorską „Niemiarowości w zawale mięśnia serowego i ich znaczenie dla rokowania" obronił w 1963 r. awansował na adiunkta. Habilitował się w 1968 r. (praca: „Mocznica przednerkowa w przewlekłych chorobach nerek"). W 1970 r. powierzono mu organizację i kierownictwo Kliniki Nefrologicznej z Oddziałem Dializ w ramach Instytutu Chorób Wewnętrznych AM w Łodzi. Jednostką tą kierował aż do przejścia na emeryturę do końca września 1995r. Prowadził wykłady i zajęcia praktyczne dla studentów medycyny i stomatologii, opiekował się specjalizacjami w chorobach wewnętrznych i nefrologii. W 1984 r. uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1991r.— stanowisko profesora zwyczajnego. W międzyczasie w latach 1984–1987 prowadził oddziałnefrologii ze stacją dializ w szpitalu w Zawii w Libii. Był promotorem 12 przewodów doktorskich i opiekunem trzech prac habilitacyjnych. Siedmioro jego uczniów prowadziło ośrodek nefrologiczne na terenie kraju. Jego dorobek naukowy obejmuje 51 publikacji, w tym 6 książkowych. Odznaczony m.in. Krzyżem AK i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.